SONGÜLDEN SONRA (1)

''E madem beni sevmirdin neden doğurdun ki''

Hatırlayabildiğim en eski söz idi söylediğim,

Hemmencecik söylemiştim, 
Misafirlerin yanında sude gibi,

Bir anlık suskunluk, 
Biraz şaşkınlık, kısa süreli bakışmalar, 

Sonra tebessümler, 
Gülüşmeler, kahkahalar,

Anacığım beni çok severmiş çook, 
''metiiinn, metiiinn''' diye, 

Her anne gibi, 

Köyde herkesin dilinde, 

Kim görse ya da kimin yanına gitsem, 
Hemen takılıyor,

''metiinn, metiinn'' 

Tebessümle,

Hiç kimse sebebini söylemese de, 

Sorardım aradan geçen yıllara rağmen, 

Hep ''nasıl, nasıl'' diye,

Anacığımın ağzından bir kaç söz bile çok zor alırdım, 
Hatıra niyetine, 

Saklardım içimde, 

Bağlardım kalbimin en sağlam yerine, 

Hiç kopmasın diye,

Canım anam,

Doğumum bir kadermiş meğer, 

Songülden sonra,

Sevilmek de bir kader olsa gerek, 

Songülden sonra,

Sevgiyle,