MEHDİYET GÜNEŞİ (2)
Sabah dışarı çıktığımda güneş çoktan doğmuş olurdu,
Hemmencecik hayata katılırdım kendimce oyun gibi,
İlk önce,
Güllü dağın tepesindeki güneşin ışıklarını gözlerimle iyice süzer,
Süt gibi emerdim,
Kalbimi, beynimi, iliklerimi, güneşin aydınlığı, sıcaklığı ile doldururdum,
Güne güneş ile başlardım,
Yüzündeki tebessümün parıltısı gözlerimi kamaştırır,
Işıltısındaki samimiyeti ise gözlerimi yaşartırdı,
Ayrılık hüznünü sanki peşin peşin yaşatırdı,
Sevgiyle,
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder