MEHDİYET GÜNEŞİ (1)
Horozların ötmesi ile uyanırdım,
Kimi zaman sabah ezanı ile,
Kimi zaman kuş sesleri ile,
Kimi zaman havhav sesleri ile,
Çok kere de rahmetli babacığımın sesi ile uyanmışımdır,
Ya da hepsini uyanınca işitmiş de olabilirim,
Babamın sesi çok gürdü, maşaallah,
- 'Metiiiinnn daha kalkmadın mııı,
Hala uyanmadın mıı, Bak hele gün neredeyse tepeye çıktııı' gibi,
Anacığımın ise beni uyandırdığını neredeyse hiç hatırlamıyorum,
Ancak uyandığımda yüzüme bakarken görürdüm kendisini çok kere,
Kişinin kendi kendine uyanmasının en doğrusu olduğunu söylerdi,
Bu hususta babamı da sık sık uyarırdı,
- ''Çocuğu uykudan bağırarak uyandırma herif,
Bırak uykusunu alsın,
O'nun daha beyni ne ki'' gibi söze başlar,
Uyku ve uykudan uyanma ile ilgili daha pek çok şey anlatırdı,
Ana yüreği mi demeli,
Kimi zaman sude'yi uykusunda seyrediyorum da,
İnsan yüzüne bakmaya bile kıyamıyor,
Maşaallah,
Yoksa baba yüreği mi demeli,
Kişinin en masum hali, en kendi hali, uyku hali değil mi,
Sevgiyle,
Sevgiyle,
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder