MEHDİYET GÜNEŞİ (7)

MEHDİYET GÜNEŞİ (7)

Gecelerin gündüzlerin olmadığı bir yerden bakılınca,

(Zihinde yolculuk, masrafsız, formalitesiz ve çok hızlı, zamanlaması da size kalmış) 

Güneş, hiç bir yere batmıyordu, 
Ve hiç bir yere de kaybolmuyordu, 

O gece gündüz hep vardı, 
Ve hiç durmaksızın sürekli etrafını aydınlatıyordu,

Karakütüğün arkasına saklandığını sandığım güneş, 

Aslında karakütüğün arkasına doğuyordu,

Birbiri ardı sıra dizili tepelerin arkasına battığını sandığımız güneş, 

Aslında tepelerin görünmeyen karanlık yüzlerini aydınlatıyordu,

İstanbul'un biraz ötelerine de güneş batmıyordu, 

Bilakis İstanbul'dan çok çok daha ötelere ışığını saçıyordu,

Ne batılar bilinen batılardı, 
Ne de doğular bilinen doğulardı,

Ne doğular bir tek doğu idi, 
Ne de batılar bir tek batı idi,

Kimilerinin doğuları, bir başkalarının batıları idi,

Doğuları da batıları da herkes sahipleniyordu, 

Fakat, Güneşi ise hiç kimse dikkate bile almıyordu,

Esasında batan güneşin kendisi değildi, 

Karanlıklar içerisine dalanlar kendi batışlarını güneşe atfediyorlardı,

Sevgiyle,